Een idee, een droom, een wens… allemaal gratis, alleen hoofdpijn is een mogelijk resultaat. Het uitvoeren ervan echter kost geld. Als het om een kerkgebouw gaat kost het zoveel geld dat men de gedachte daaraan liever zou vergeten, zeker als kleine groep Oekraïense Limburgse burgermensen. Maar het woord “opgeven” is in het Oekraïens onbekend. Dus doet men daar iets aan!
Er werd contact gezocht met het gemeentebestuur van Genk. Deze herinnerde zich de noodoproep van Vitali en oordeelden positief over het bouwplan. Met, logisch natuurlijk, in het achterhoofd de gedachte aan uitbreiding van het cultuurpatrimonium. Zeker na het inzien van het werkstuk van architect Walgrave. Resultaat: het toewijzen van een schitterende bouwgrond, de belofte aan materiële hulp (en het houden van die belofte), het toezeggen van personeelshulp, en bovendien een financiële injectie. Het provinciebestuur reageerde ook uitermate positief, zodat zelfs député Hilde Houben-Bertrand zich zeer geïnteresseerd ging bezighouden met een hulpcomité waarin vooraanstaande personen uit de politieke en industriële wereld zouden “zetelen”. Mevrouw Hilde Houben-Bertrand werd de onmisbare partner van Frieda Derewianka-Tertyschnikow en stuwde deze naar allerlei ondernemingen die meestal bereid waren te helpen. Zo werd trouwens een hechte band gesmeed tussen de Oekraïens Orthodoxe en de katholieke gemeenschap in Limburg, een band die zou blijven bestaan, tot ver na de volledige voltooiing van het prestigieuze plan. Frieda werd ook een buitengewone klant van de Post: honderden brieven werden geschreven en verstuurd, met honderden verzoeken om financiële hulp, in binnen- en buitenland, met telkens uiteraard de vereiste postzegels.
De landgenoten overal ter wereld werden voortdurend ingelicht over de stand van zaken. Wat ook geld in ’t laadje bracht, niettegenstaande het sceptisisme van sommige Amerikanen. (Tot ze zelf eens kwamen kijken!).
Er werden bezoeken afgelegd overal in ’t land, er werden voordrachten gehouden, er werd opgetreden met de dansgroep Poltava, en het bandoera-tweetal Nadja en Katja Derewianka. Een interessante hulp bij contacten met verenigingen, was de mooie diamontage “Een tempel voor God”, over de geschiedenis van een volk en de opbouw van de kerk, deskundig en met liefde samengesteld door kanunnik Luc Vendrickx.
De belangstelling werd levendig gehouden door artikels en foto’s in kranten en tijdschriften. Zelfs een eigen tijdschrift “Het Orthodox Leven” werd van begin 1985 tot einde 1988 samengesteld met bijdragen in het Oekraïens, het Nederlands en het Frans, over algemene en over kerkelijke zaken en gebeurtenissen. Ook hier konden de kosten laag worden gehouden omdat het ACV het drukwerk gedeeltelijk voor zijn rekening nam.
Alles bracht, beetje bij beetje, geld op voor de kerkenbouw.
Veel belangloos werk, onder andere en niet in het minst vanwege de Bouworde, was een goede spaarpot. We kunnen de sympathie en de gulheid van verscheidene service-clubs, voornamelijk de Lyons- en de Rotaryclubs niet vergeten.
Maar vooral de eigen mensen en sympathisanten brachten op volgehouden wijze hun steentje bij. Vanaf een bepaald en belangrijk bedrag als gift werd de naam van de schenker met gouden letters vermeld in de later voltooide kerk.
Een renteloze lening van enkele miljoenen in Belgische franken hielp de tempelbouwers over moeilijke momenten, lening die echter in etappes moest worden terugbetaald. Uiteraard!
Gelukkig bleef het vertrouwen in de goede afloop bestaan, gepaard aan het geloof in de zegen van Hem wiens huis werd gebouwd, de Heer in de hemel.
Daarom is het tot slot hoogstnoodzakelijk de hulp en warme sympathie te vermelden van de betreurde vriend van de Oekraïners: kanunnik Luc Vendrickx.
De meest onverwachte en zeer deugddoende wensen werden aangeboden door Zijne Heiligheid Paus Johannes Paulus II, tijdens een (te) kort gesprek met Frieda (in het Oekraïens) in de Mechelse St. Rombouts kathedraal (18 mei 1985): “Dat God u en heel de gemeenschap mag zegenen”.
