De Oekraïense Limburgers waren natuurlijk blij gebruik te mogen maken van het oud-politiebureau in de Onderwijslaan te Waterschei, met heel wat meer comfort dan in de vroegere barakken. Maar de ruimte was nog steeds beperkt en bovendien: ’t was toch geen echte kerk! God, en de dienst van God, verdienden beter. We zijn in 1978…
En langzaam rijpte de gedachte van een eigen kerk, nieuw te bouwen, volgens de eigen Oekraïens-orthodoxe bouwstijl.
Het vage droombeeld kreeg vorm, werd besproken, werd herdacht. Het enthousiasme van Frieda Derewianka werd door haar nuchtere echtgenoot, ingenieur Vitali Derewianka, mer beide voeten op de grond gehouden. Want de idee van kerkenbouw bracht heel wat meer mee dan een droombeeld: een bouwgrond met bouwtoelating, een ontwerp met een architect en uitgewerkte plannen, het bouwen zelf, en om alles te kunnen verwezenlijken, de nodige financiële middelen! Bovendien was er ook nog de goedkeuring nodig van de kerkleiding van de Oekraïense Autocefale Orthodoxe Kerk.
Een sterk argument hierbij was echter het vooruitzicht van de 1000-jaarviering van de kerstening van Oekraïne, een gebeurtenis die in 1988 wereldwijd zou worden herdacht. Als die kerk nu eens klaar zou zijn in 1988!!!
En plots schoot iedereen in gang, onder de bezielende stuwing van Frieda Derewianka, met de goedkeuring van monseigneur Anatolij en met de aanvankelijke aarzelende medewerking van de raad der ouderen.
Maar de leuze was: geen (of weinig) woorden, maar daden! Architect-ingenieur Guido Walgrave zat met levensgrote vraagtekens, maar begon enthousiast te zoeken, te lezen, te schetsen. Wat weet een Limburgse architect nu af van Oekraïense bouwkunst?
En wat is het verschil tussen een Oekraïense en een Russische koepelvorm? Hij heeft het dan geleerd na enkele onzachte vingerwijzigingen van zijn opdrachtgevers met aanhang! Het resultaat evenwel was verbazingwekkend authentiek, het zou de eerste orthodoxe kerk van West-Europa worden in onvervalste Oekraïense stijl, de Kiëvse barok.
Dan begonnen het gemeentebestuur van Genk en de provincieraad van Limburg interesse te tonen. Het bleef niet bij interesse alleen, want spoedig volgden praktische daden. Men begreep dat het toekomstige gebouw een waardevolle aanwinst zou zijn voor het cultuurpatrimonium van de gemeente. Een eerste ernstige bijdrage was een bouwgrond.
Langs de baan Zwartberg-Winterslag, juist beneden de oprit van de brug over de E314-autostrade, werd een ruim perceel in erfpacht gegeven, in de Hulshagenstraat. Een mooiere ligging kan men zich niet wensen, bomen en groen omzomen de grond, veel ruimte alom, een rustige straat met rustige en sympathieke bewoners.
Op 19 september 1982 werd de grond gewijd, de eerste steen gelegd, de grondvesten gezegend en de plannen ingemetseld.
Burgemeester Gasthofs en schepen van eredienst mevrouw Kaes-Peeters, spraken bemoedigende woorden vol hoop, met belofte van verdere hulp. Monseigneur Anatolij Dublanskyj bewees hier zijn handigheid bij het inmetselen van de bouwplannen. Vele genodigden en belangstellenden waren van deze handelingen getuigen.
Een tweede, niet minder belangrijke gebeurtenis vond die dag plaats in de Sint-Albertuskerk van Zwartberg: Ivan Derewianka, een broer van Vitali, werd priester gewijd. Nu had de kerk in aanbouw een eigen parochiepriester. Met grote plechtigheid wijdde mgr. Anatolij de nieuwe herder, in aanwezigheid van mgr. Paul Schruers, hulpbisschop van Hasselt. Ook deken Van Keer was er bij en zou de Oekraïense gemeenschap steeds van dichtbij helpen zowel in woord als in daad.
Voor deze gelegenheid zong het Oekraïens koor uit Düsseldorf, geleid door priester Anfir , Ostaptschuk, de mooie liturgische gezangen. Een gezellig feest achteraf verstevigde de onderlinge vriendschap en verstandhouding. Weer werd gewezen op de 1000ste verjaardag van de kerstening in Oekraïne, met de hoop dat dan, in 1988, de kerk in de Hulshagenstraat in gebruik zou zijn.
Het past hier zeker de bereidheid te vermelden van de pastoor en de parochianen van de Zwartbergse Sint-Albertuskerk, die nogmaals hun kerk ter beschikking stelden. En voor de gelegenheid zelfs hun eigen programma veranderden.
